lllPeacHlll

ฉันนั่งอยู่ที่มุมห้อง ดวงตาจับจ้องอยู่ที่หนังสือ
ฉันกำลังอ่านมันอย่างตั้งใจ ใช้สมาธิมุ่งไปที่มันเท่านั้น
เพราะว่าการอ่านหนังสือ เป็นความสุขอย่างหนึ่งของฉัน

ฉันรู้ว่าฉันดูเป็นคนขี้เหงาในสายตาของคนอื่น
เป็นคนไม่มีเพื่อนคบ นิสัยไม่ดี ขี้อิจฉา บลา ๆ ๆ
เพราะว่าฉันอยู่คนเดียว ฉันนั่งอ่านหนังสือคนเดียว
ไม่มีใครสนใจจะพูดกับฉัน และฉันก็ไม่สนใจที่จะพูดกับใคร
ในสายตาหลาย ๆ คน ฉันเป็นแค่คนมนุษยสัมพันธ์ไม่ดี

แล้วแบบไหนหรือที่เรียกว่ามนุษยสัมพันธ์ดี???

ฉันรู้ว่ามนุษย์เป็นสัตว์สังคม เกิดมาก็ต้องอยู่ัเป็นสังคม อยู่คนเดียวไม่ได้
แต่มนุษย์เรา เวลาเกิดก็เกิดมาแค่คนเดียว เวลาตายก็ต้องตายคนเดียว
แม้ว่าคุณจะมีฝาแฝดเกิดมาพร้อมกัน คุณก็หนีไม่พ้นที่จะต้องตายคนเดียวอยู่ดี
แล้วทำไมคนเราจะอยู่คนเดียวไม่ได้ ในยามที่จำเป็น
คนเราต้องพึ่งพาซึ่งกันและกัน...แต่มันก็ไม่เสมอไป ไม่ใช่หรือ?

คนที่อยู่คนเดียว ไม่ได้แปลว่าเขามนุษยสัมพันธ์ไม่ดี
ไม่ได้แปลว่าเขานิสัยไม่ดี แต่อาจเป็นเพราะเขาเข้ากับคนอื่นไม่ได้

แล้วทำไมไม่รู้จักปรับตัวล่ะ???

การปรับตัวคืออะไร? มันก็แค่การปรับเปลี่ยนพฤติกรรมของตนเองให้เ้ข้ากับคนอื่นได้
จุดประสงค์ของการปรับตัวก็คือ การอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข ใช่ไหม
แต่ถ้าคน ๆ นั้นอยู่ท่ามกลางคนมากมาย แต่ไม่ได้สนใจพูดคุยกับใคร
แปลว่าเขาไม่ปรับตัว ไม่เป็นคนมีความสุขอย่างนั้นหรือ?
แล้วถ้าเขาปรับตัว เขาจะมีความสุขมากขึ้นหรือ...
ถ้าเขาต้องสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองมากเกินไปกับการปรับตัวนั้น

ในสังคมแห่งความแตกต่างที่ฉันยืนอยู่ทุกวันนี้
ฉันรู้ดีว่าฉันไม่เหมือนใครไม่ใช่ว่าฉันเป็นคนพิเศษอะไร
เพียงแค่ฉันนิสัยไม่เหมือนใคร คิดไม่เหมือนใคร พูดไม่เหมือนใคร และทำไม่เหมือนใคร
ฉันเคยอยู่อย่างนี้มาได้ตลอดชีวิตอย่างมีความสุขกับคนในสังคมเดิมของฉัน
ฉันพอใจกับชีวิตของฉัน
เพราะฉะนั้น ถ้าฉันไม่ปรับตัวให้เข้ากับสังคม ที่ฉันจำเป็นต้องมาอยู่ชั่วคราว
ก็ต้องขอโทษแล้วกันนะเพราะโลกของฉันกว้างขวางกว่าสังคมนี้นัก
เราอยู่ด้วยกันแบบต่างคนต่างก็เป็นตัวของตัวเอง
ไม่ทำให้อีกฝ่ายเดือดร้อน และมีปฏิสัมพันธ์ที่ดีต่อกันได้ก็น่าจะเป็นทางสายกลางที่ดี
ขอโทษด้วยที่ฉันคงสนิทกับใครเป็นพิเศษไม่ได้
ขอโทษด้วยที่ฉันดูเป็นคนนิสัยแย่ ๆ ในสายตาของใครต่อใคร
ขอโทษด้วยที่ฉันอาจดูเป็นส่วนเกินในสังคมนี้
แต่ฉันก็เห็นทุกคนมีความสุขดี และฉันเองก็มีความสุขดี
ฉันชอบอ่านหนังสือ ชอบอยู่เงียบ ๆ ไม่ชอบพูดมาก

ฉันอาจดูเหมือนคนหนีจากโลกแห่งความเป็นจริง
ว่าแต่ คุณเอาอะไรมาตัดสินล่ะ ว่าโลกแห่งความเป็นจริงของคุณกับของฉันเป็นโลกใบเดียวกัน?

ขอโทษนะ...แค่เรายิ้มให้กันบ้าง ก็พอแล้วล่ะ